وقتی کسی رو نداری که بهش تکیه کنی … یا تنهاییت رو پر کنه … خب سخته … اما یه جورایی آدم امید داره .. که یه روزی یه جایی یه کسی هست …
وقتی کسی رو داری که دوستش داشته باشی و همونی باشه که تنهاییت رو پر می کرده و بره … سخت تره … چرا که اون امید رو از دست می دی … که روزی کسی بود … انگار که یه تیکه از وجودت باهاش می ره … احساس کمبود می کنی … قبلا هم که کسی نبوده این کمبود حس نمی شده اما وقتی بوده و دیگه نیست تازه آدم می فهمه کمبود یعنی چی…
