قبلنا شعر خوندن و خواننده شدن هم یه کلاس خاصی داشت . طرف می رفت پیش یه شاعر و یه آهنگساز معروف و کار درست که دو کلوم براش شعر بگه و این بخونه .
نمی دونم کی گفته هر کی که تو حموم آواز می خونه می تونه خواننده بشه و هر کی می دونه وزن و قافیه چیه می تونه شاعر بشه ؟! اصلا نمی دونم از کی شروع شد این قضیه که خوانندگی راحت ترین کار ممکن در دنیا شد.
طرف می خواد توی ماهواره نشونش بدن و حرکات موزونش رو دوستان و اطرافیان ببینن و فیض ببرن . مهم نیست چی می خونه ولی شاعرش گفته این دری وری که داری می خونی با یه تیپ جنگولک و حرکات خفن و نشستن رو یه مبل گرونقیمت کامل می شه تو کاریت نباشه که چی می خونی فقط این دستت رو بگیر رو هوا هی تکون بده و فکر کن که خیلی باحالی.
حالا همه ی شعر کامل بوده فقط طرف مونده چطور توی این آهنگ رپ یه وزن و قافیه ای بیاد پس یه چیزی به این صورت بهش اضافه می کنه :
مثلا قبلش گفته نمی دونم چی چی نمی دونم چی چی حافظا حالا مصرع بعدی با تمام احساس خواسته از دختره تعریف کنه و بهش می گه : تو که صورتت شبیه هات چاکلته !!!!
من نمی دونم طرف باید خوشحال بشه صورتش شبیه هات چاکلته ؟ یا اصلا هات چاکلت اصلا مگه شکل خاصی داره ؟ یا تویی که داری می خونی این مزخرفات رو تا به حال فکر کردی که چی داری می گی؟
مثلا نمونه ی بارز این دری وری خوندنا همون جوجه تیغی انسان نما که نمی خوام اسمشو بیارم که طرفداراش با سرچ اسمش به وبلاگم سرازیر شن که می گه بیا بوس بده با طعم کاپوچینو !!!!
اینا احیانا توی کافی شاپی جایی کار می کردن که انقد با احساس می تونن راجع به موارد موجود در منو های کافی شاپ شعر بگن ؟
